Ο τακτικός καθαρισμός της φυσικής πέτρας και του μαρμάρου γίνεται με χλιαρό νερό, μαλακή βούρτσα και ουδέτερο σαπούνι. Η επιφάνεια ξεπλένεται και δεν αφήνεται σαπούνι να στεγνώσει πάνω της. Δεν χρησιμοποιούνται χλωρίνη, ακουαφόρτε, καθαριστικά τουαλέτας και σύρμα. Τα όξινα υγρά, όπως ξύδι και λεμόνι, θαμπώνουν το ασβεστιτικό μάρμαρο. Στον γρανίτη η ίδια φθορά δεν εμφανίζεται στον ίδιο βαθμό, αλλά και εκεί τα ισχυρά οξέα δεν έχουν θέση.
Σε εξωτερική πέτρα, ο εμποτισμός εφαρμόζεται σε στεγνή και καθαρή επιφάνεια, μετά την τοποθέτηση. Μειώνει την απορρόφηση νερού και τους λεκέδες. Δεν μετατρέπει την πέτρα σε πλαστική επιφάνεια και δεν αντικαθιστά τη σωστή κλίση, που διώχνει το νερό. Όταν το νερό πάψει να σχηματίζει χάντρες, ο εμποτισμός θέλει επανάληψη. Κοινό βερνίκι ξύλου δεν ενδείκνυται σε φυσική πέτρα. Κλείνει τους πόρους και συχνά ξεφλουδίζει.
Αν η πέτρα πρασινίσει χαμηλά σε μάντρα ή επένδυση, το πλύσιμο δεν αρκεί. Συνήθως παραμένει υγρασία πίσω από το υλικό ή στη βάση. Πρώτα ελέγχεται η απορροή, έπειτα καθαρίζεται η επιφάνεια. Τα λευκά εξανθήματα οφείλονται συχνά σε άλατα που βγαίνουν με την υγρασία, όχι σε κακό καθάρισμα.
Σε τζάκι, η επένδυση καθαρίζεται κρύα. Δεν ρίχνεται νερό σε ζεστή πλάκα. Η στάχτη απομακρύνεται στεγνά. Σε πάγκο μαρμάρου, το λάδι και το κρασί σκουπίζονται άμεσα. Το σουπλά περιορίζει τον λεκέ, δεν τον εξαφανίζει αν το υγρό μείνει για ώρες.
Η προστασία δεν είναι μία ενέργεια για πάντα. Εξαρτάται από το υλικό, το αν είναι μέσα ή έξω, και από το πόσο νερό και οξύ δέχεται η επιφάνεια.
